Bloodborne

Meer foto’s van de game:

Lego: Batman Tumbler

Mijn collectie aan Batman prullaria begint ondertussen aanzienlijke proporties aan te nemen. Ik heb altijd al een zwak gehad van kind’s af aan voor de Caped Crusader. Het valt moeilijk te verwoorden maar Batman en zijn universum raken bij mij een bepaalde snaar. Ondertussen deint mijn collectie uit gaande van alle films/series tot de meeste games en comics, wat beeldjes en nu heb ik er weer deze fantastische aanwinst bij. De Tumbler Batmobile uit de Nolan films heb ik steeds zwaar de moeite gevonden en nu kan ik deze dan ook toevoegen aan mijn collectie. Ik kijk er naar uit om hem een mooie plaats te geven 🙂

Specs:
– Uitgebracht in 2015
– 1869 stukjes
– 58.2 x 48 x 12.4 cm
– 3,47kg

Meer foto’s:

WipEout Omega Collection

2/35 achievements behaald: Link
Mijn video playlist: Link

Batman: The Telltale Series

Mijn eerste Telltale game die ik volledig uitgespeeld heb en ik kan me niet ontdoen van de indruk dat hier maar weinig interactiefs in te vinden is. Ik had al veel goeds gehoord van de verschillende Telltale series maar was er nooit echt toe gekomen buiten één aflevering van The Walking Dead. Nu dat ze ook een seizoen uitgebracht hebben met betrekking tot The Caped Crusader moest ik wel in het diepe springen. Alles Batman related is een zwakke plek voor me dus ik heb me deze game aangeschaft. Laten we beginnen met het positieve: het verhaal is vrij goed. Een aantal gekende personnages en vijanden duiken op maar het is op een zeer goede manier gebracht. Bij momenten had ik de indruk dat ik naar een hoogwaardige tekenfilm episode aan het kijken was. De plottwists zijn goed gebracht en er zitten een paar leuke revelaties in waardoor de Batman fan zijn vleermuishart zeker kan ophalen. Het is een waardige aanvulling bij de collectie en een boven gemiddeld Batman verhaal. De graphics zien er goed uit en de sfeer zit er goed in gedurende de tiental uur dat je hiermee bezig bent.

Jammer genoeg eindigt de positieve noot hiermee. Ik snap niet wat de Telltale fans hieraan vinden. Dit heeft niets met een game te maken. Het dunne sausje interactiviteit dat je in deze game vindt had evengoed overboord kunnen gegooid worden. Ik zou het moeten nalezen op gamefaqs maar ik heb op geen enkel moment het gevoel gekregen dat ik ook maar iets in het verhaal beïnvloed heb in tegenstelling tot wat de game je aanknodigt bij de start (the events are tailored on your actions). De interactiviteit bestaat hoofdzakelijk uit 3 fases. De dialogen waarbij je kan kiezen tussen een drietal vooropgestelde reacties. De detective fase waarbij je een omgeving dient te analyseren. En tenslotte de actiescenes waarbij je gewoon op tijd de juiste knoppencombinatie dient in te drukken die verschijnt op het scherm. Mis je teveel knoppen bij de actiescene, dan begint de scene gewoon opnieuw totdat je ze goed hebt. Wat betreft de detective elementen: je krijgt een kamer te zien met een 6tal voorwerpen uitgelicht en je dient telkens twee van die voorwerpen met mekaar te verbinden om tot een logische oplossing te komen, geeuw. En wat betreft de dialoogkeuzes, ik heb me eens een paar keer bezig gehouden met het opzettelijk tegendraads reageren op overduidelijke vragen met als enige reactie dat mijn gesprekspartner mijn antwoordde dat het toch niets zou uitmaken. Mja.. een gemiste kans.

Al bij al een leuk tussendoortje voor de Batmanfan, de gamer echter zal hier weinig aan vinden.

Uitgespeeld op 18/06/2017
31/31 trophies behaald: Link

The Room 3

Na een kleine 7 uur en 36 minuten tokkelen op mijn Iphone heb ik de laatste puzzelgame van Fireproof Games doorploeterd. Daar waar Deze serie wordt steeds ambitieuzer doorheen de tijd. De eerste game presenteerde je 1 uitgebreide puzzelbox. De tweede game kwam reeds af met gehele ruimtes waarbinnen je kon puzzelen. The Room 3 bied exploratie en puzzelplezier aan in vrij complexe omgeving. Je blijft nooit lang in dezelfde kamer. Sommige vraagstukken verwijzen je van de ene ruimte naar de andere, kortom je dient goed uit je doppen te kijken en je neemt best ook notities zodat je niets vergeet. Sommige belangrijke elementen vallen niet meteen van de eerste keer op en dan gebeurt het wel eens dat je een boel kamers moet terugkeren omdat je iets over het hoofd hebt gezien. Dat is dan meteen in mijn ogen ook het enige minpunt aan deze game.

The Room 3 giet wederom een heerlijk esoterisch sausje over de gameplay. Een zekere “Craftsman” laat je geheimzinnige brieven achter en moedigt je aan om het mysterie te doorgronden van het null element, een soort kosmische kracht dat tijd en dimensie overstijgt. Meer dan dat zal ik hier niet uit de doeken doen maar neem van mij aan dat het verhaal alsook de sfeer in het spel heel erg aanleunt bij de werken van Lovecraft. Een heel leuke game dus, vrij donker dus je speelt best niet op klaarlichte dag, met leuke puzzels die via de touchscreen van de Iphone een extra dimensie krijgen. Na een aantal minuten vergeet je snel dat je op een scherm aan het swipen bent en voelen de objecten in de game vrij natuurlijk aan. Kortom een prima game om s’avonds voor bedtijd nog even de tijd te doden. Ik kijk alvast uit naar episode 4 die er nog dit jaar zit aan te komen!

Uitgespeeld op 10/06/2017

Dirt 4

Dirt4 is de opvolger van de alom geprezen Dirt Rally, de game die virtuele rally terug op de kaart zette. Sinds Richard Burns rally en Colin McRae Rally was het genre niet prominent meer aanwezig. Offroad racing (mede door het ontstaan van de Dirt franchise oorspronkelijk) moest het vooral hebben van arcade racing met een overvloed aan puberale cool. De echte simulatie diende onder te doen voor minder diepgang, meer spektakel. De echte rally fans keken met smacht uit naar een waardige opvolger. De officiële WRC games kon niemand echt bekoren, dus toen Dirt Rally terug naar de bron ging van het genre waren simulatie fans in hun nopjes. Er werd dan ook met argus ogen uitgekeken naar de opvolger die wederom de nummering opnam van de arcade franchise.


Dirt 4 werd voorgesteld als de episode die zowel de fans van de arcade Dirt games als de liefhebbers van de simulatie Dirt Rally ging weten te verenigen in 1 spel. Is hun opzet geslaagd? Het antwoord is niet meteen laaiend positief. Dirt 4 combineert de rally discipline met andere offroad disciplines zoals Rallycross en Land Rush, iets brutere offroad disciplines waar je samen met andere wagens en buggy’s een modderige arena onveilig maakt. Een Free Roam Gynmkhana achtige challenge modus maakt het feestje compleet voor de fans van spektakel. Om beide publieken tevreden te houden kan je van bij de start kiezen om in simulatie mode te racen, dan wel in arcade mode. De game blijft verder dezelfde maar de besturing van je wagen is aanzienlijk toegankelijker in arcade mode. Tot zover vallen de wijzigingen allemaal best te pruimen. De graphics hebben eveneens een poetsbeurt gekregen en het valt op dat de weers- en lichteffecten een flinke upgrade ondergaan hebben.

Tot nu toe allemaal prima aanvullingen dus. Waar kan het dan nog foutlopen? Wel, de zogenaamde “your stage” modus is wat dit spel het ravijn in sleurt. Initieel lijkt het eigenlijk nog zo geen slecht idee. Your stage is een nieuwe ontwikkelde technologie die de game toelaat om steeds maar nieuwe rally tracks te genereren op basis van een paar parameters. Een kapitale fout dat de ontwikkelaars gemaakt hebben in mijn ogen is dat ze deze tool voor hun hoofdcampagne ook gebruikt hebben. Er zijn geen handmatig opgebouwde, prachtig vormgegeven tracks meer zoals bij zijn voorganger. Alles lijkt nu erg op mekaar. Daar waar je de eerste uren aan gameplay niet eens merkt dat er iets aan de hand is, begin je na een tiental uur te stranden in een soep aan vreemde déjà vu’s. Dezelfde bochten, dezelfde omgevingselementen net iets anders neergezet, het bochtenwerkt dat vervalt in een aaneenschakeling van onopmerkelijke decors. Alles begint vrij snel te vervelen. Daar waar de technologie je de eerste uren nog zand in je ogen kon strooien begin je wat later in de game echt wel het gevoel te krijgen dat alle tracks op mekaar lijken. Rally moet het inderdaad hebben van de rush om over onbekende wegen te knallen met een wagen die je maar net onder controle hebt, maar als deze wegen geen adrenaline meer bezorgen omdat ze zo saai zijn dan blijf je niet verder gamen. Jammer, een gemiste kans. Ik keer terug op Dirt Rally.

Uitgespeeld op 13 juli 2017
33/48 achievements behaald: Link

Super Mario Run

De meeste geliefde loodgieter uit gameland (kennen we andere loodgieters?) maakt de sprong naar smartphones met deze Super Mario Run. Toen Miyamoto tijdens de laatste Apple conferentie op scene kwam ging er een kleine schokgolf door het gaming wereldje. Nintendo die zijn meest geliefde franchise zou uitbrengen op een ander platform en dan nog wel op een smartphone? Wat zou dat geven? Zoals we al kunnen vermoeden aan de hand van de naam van het spel is het dus een runner geworden. Je personnage beweegt zich automatisch voort en door een eenvoudige druk op het scherm kan je hoog of laag springen, walljumps uitvoeren, vijanden doden enzovoort. Het spel bestaat uit een singleplayer avontuur genaamd World Tour waarvan je de eerste 4 levels gratis krijgt (wereld 1). De overige 5 werelden met telkens opnieuw 4 levels kan je unlocken door een eenmalige ingame aankoop van €10. Het leek me een faire deal. Geen gezever hier met timers en bijkopen van virtuele valuta. Eenmaal dokken en je hebt het spel. De eerste 4 levels geven je een goed idee van wat je zal krijgen.


O
ndertussen heb ik alle 6 werelden van de World Tour uitgekamd. Ik heb zowel de roze, de paarse als de zwarte medailles behaald. In elk level zitten immers gekleurde munten verstopt. De roze munten zijn vrij eenvoudig te vinden en te verzamelen. Eenmaal je die allemaal gevonden hebt, verandert het level lichtjes en dien je alle paarse munten te vinden wat al iets moeilijker is. Tenslotte heb je nog een ultieme uitdaging met de zwarte munten. Het zorgt toch voor een mooie pittige challenge. Het spel eenvoudig doorspelen zonder deze munten te verzamelen is poepsimpel. De moeilijkheid ligt wel degelijk in deze gekleurde munten. Eenmaal de World Tour uitgespeeld kan je nog de Toad Rally modus spelen. Dit is een soort asynchrone multiplayer modus waarbij je tegen de ghost van een andere speler door random levels raast met als bedoeling aan het einde van de timer een betere score te hebben neergezet dan je tegenstander. Lukt je dit, dan verdien je Toads en munten. Hoe meer Toads en munten je hebt, hoe meer je het beginscherm kan aankleden wat een miniversie is van het Mushroom Kingdom. Zo kan je huisjes, standbeelden, personnages en nog veel meer unlocken. Al bij al was dit wat mij betreft een zeer vermakelijke game waar je toch heel wat uren mee zoet bent voordat je alles zowat behaald hebt. Het is trouwens ideaal als mobiele game voor korte sessies.

Uitgespeeld op 3/06/2017
10/10 achievements behaald

Meer foto’s:

Mario Kart 8 Deluxe

50cc All gold cups – 3 stars
100cc Ongoing

Zelda: Breath of the Wild

Het avontuur zit er op. Na een stevige 75 uren Hyrule ontdekken heb ik de laatste Zelda uitgespeeld. Ganon is wederom maar eens met de grond gelijk gemaakt. Deze Breath of the Wild is een zeer atypische Zelda game. De standaarden van deze serie worden hier flink door mekaar geschud. De game is een open wereld zoals we die vandaag de dag wel vaker zien met Skyrim en andere games zoals Horizon Zero Dawn wat ervoor zorgt dat je het avontuur kan spelen in de volgorde dat jij wenst. Deze game gaat daar wel aanzienlijk ver in. Zo kan je van bij de start van het spel in principe al dadelijk naar de eindbaas trekken mocht je dit willen. De speedrunning community speelt deze game momenteel uit in minder dan een uur. Maar daar ligt natuurlijk niet de essentie van deze game. Breath of the Wild is opgebouwd omtrent het idee dat alles in de wereld toegankelijk moet zijn. Zo biedt de game je de mogelijkheid om zowat op alles te klimmen (bomen, muren, bergen). Het heeft niet persé altijd nut en soms is het ook knap lastig om ergens te geraken maar wil je het echt, dan kan het in dit spel. Hyrule is trouwens knap weergegeven dankzij een mix van cell shading en gedetailleerde decors. De vrijheid die de game je biedt is de eerste uren zelfs heel erg desorienterend. Je kan overal naartoe en de game verplicht je nergens toe. Je krijgt ook niet meteen een duidelijke missie. Toen ik met vrienden van me over het spel sprak merkte ik dat sommigen daardoor vrij snel afhaakten. Ook ik heb enige tijd nodig gehad om mijn doelen in het spel te vinden. Echter, zet je even door dan krijg je vanzelf tientallen dingen die je nog wenst te doen. In tegenstelling echter tot een Ubisoft game waarbij de map een wirwar van targets en iconen is, werkt deze game geheel anders. Door je omgeving te analyseren kom je vanzelf boeiende zaken tegen en deze leiden dan weer tot andere ontdekkingen.

In de pers spreken ze met veel lof over Breath of the Wild en terecht. De makers hebben het aangedurfd om de vertrouwde Zelda formule om te buigen naar iets geheel nieuws. Geen klassieke dungeons meer maar tientallen mini dungeons, wapens die kapot kunnen gaan waardoor je continu moet uitkijken naar nieuwe wapens, geen krachten die je moet unlocken zodat je verder kan geraken in het spel. Je krijgt alles van bij de start en daarmee moet je het doen. De keuze van de wapens die kunnen stukgaan is gewaagd en zelfs na 75 uren gameplay ben ik er nog niet geheel aan uit of ik dit nu een goede beslissing vind of niet. Enerzijds verplicht het je om te blijven uitkijken naar nieuwe items, anderzijds heb ik meer dan eens gevloekt als een heel leuk wapen plots stukging. Vaak zal je in een situatie terechtkomen waarbij je een kamp met vijanden wilt binnenvallen omdat je er een schatkist ziet staan, alleen maar om te ontdekken uiteindelijk dat je jouw lievelingswapen stukgeslagen hebt om in de schatkist een wapen van minder goede kwaliteit te vinden. Deze momenten vallen helaas iets te vaak voor waardoor je na een tijdje je afvraagt of je uberhaupt nog wel de moeite wil doen om zo’n kamp binnen te vallen. Gelukkig zijn er tientallen andere zaken te doen in de wereld die wel de moeite lonen en blijft het op zich ook gewoon geweldig om Hyrule te verkennen. De wereld is werkelijk gigantisch en heel divers. Het is moeilijk om de vinger exact op te leggen waarom maar zelfs na al die uren blijft het verfrissend om met je paard op avontuur te trekken.


Ik twijfel er dus niet aan dat ik de game nog vaak zal opstarten om er nog even op uit te trekken door Hyrule 🙂

Uitgespeeld op 12/08/2017
– 75 uren ingame
– 4 Divine beasts bevrijd
– 59/120 Shrines doorploeterd

Talos Principle: Road to Gehenna

Exact één jaar nadat ik het brilliante Talos Principle van Croteam heb uitgespeeld, heb ik even de tijd genomen om de expansion ook door te spelen. Road to Gehenna start kort na de gebeurtenissen van de basisgame en leidt je naar Gehenna, een afzonderlijk deel van de simulatie waarin je vertoeft in de basisgame. Gehenna is gevuld met verstotelingen van het Elohim programma. Artificiële intelligenties die revolteerden tegen Elohim en bijgevolg opzij gezet werden door hem in een apart deel van de simulatie. Nu dat Elohim zijn fouten en grootheidswaanzin heeft toegegeven, vraagt hij jou om deze gebande IA’s ook vrij te zetten. Het verhaal is wederom heerlijk filosofisch en Road to Gehenna levert dan ook een boeiende kijk op het Talos universum.

De expansie biedt een viertal werelden met in elke wereld een 4-5 puzzels. Deze hebben me toch een 3-4 avonden zoet gehouden. De puzzels zijn complexer dan in de basisgame maar blijven oplosbaar voor de gemiddelde gamer indien je even rustig de tijd neemt om alle facetten te bekijken. Talos en Road to Gehenna vormen samen een mooi geheel en qua puzzelgame met een uitstekende storyline ben ik nog niet veel dergelijke games tegengekomen. Meestal schort er wel wat aan 1 van beide aspecten maar Croteam is er in geslaagd om met deze game en DLC extension beide te combineren in een krachtige ervaring. Petje af!

Uitgespeeld op 27/04/2017
27/40 achievements behaald: Link